“Iedereen denkt dat ik op dieet ben, maar stiekem prop ik me vol”

“Iedereen denkt dat ik op dieet ben, maar stiekem prop ik me vol”

“Voor Bart thuiskomt check ik of ik nergens koekkruimels of chocola heb laten liggen.”

Amanda (31): "Als ik rond zessen de spoorboomsignalering hoor rinkelen, schiet ik negen van de tien keer verschrikt overeind. Mijn vriend en ik wonen vlakbij het station en omdat hij in het centrum van de grote stad verderop werkt, reist hij met de trein. Voor mij zijn die vijf-voor-zes-bellen een soort alarm. Ik word onrustig, leg alles wat ik aan het doen ben aan de kant en maak een controlerondje door het huis. Eerst check ik de bank en de salontafel. Liggen er geen kruimels? En plakken er geen restjes van het een of ander op mijn kleding? Daarna loop ik alles langs en als laatste kijk ik in de pedaalemmer. Zijn alle chocoladewikkels en koekverpakkingen netjes weggewerkt onder een sinaasappelschil of in een leeg melkpak? In het voorbijgaan check ik in de spiegel mijn gebit. Zit er geen restje paprikapoeder in mijn mondhoek of stukje noot tussen mijn tanden? Pas dan word ik weer rustig. Bart kan thuiskomen. De kust is veilig.

Snoepen als niemand kijkt
Ik ben een stiekeme snoeperd. Op verjaardagen lieg ik tegen iedereen dat ik geen taart hoef en op kraamvisite sla ik de beschuit met muisjes over omdat ik op dieet ben. Zowel mijn familie als mijn vriend Bart denkt dat ik vreselijk mijn best doe om af te vallen en continu op mijn lijn let, terwijl de werkelijk heel anders is. Zodra ik alleen ben, prop ik mezelf namelijk vol met al het lekkers dat ik maar kan vinden. Intussen ben ik al zo lang zogenaamd op dieet dat ik voor mijn omgeving een vraagbaak en calorieënwonder ben, terwijl ik dat hele lijnen juist totaal niet serieus neem.

"Bart wijst in magazines wel fijntjes naar foto's van Heidi Klum of Doutzen Kroes. ‘Dat badpak zou jou ook fantastisch staan als je een kilo of vijf afvalt’, zegt hij dan"

Samen lijnen Als kind was ik misschien wat stevig, maar dik ben ik nooit geweest. En dat ben ik nog steeds niet. Je kunt van me zeggen dat ik misschien een kilo of 5, 6 te zwaar ben, maar dat is het dan wel. Ja, ik heb rondingen, maar wijs mij maar eens iemand van mijn leeftijd aan die nog een kinderlijf heeft. En om eerlijk te zijn ben ik meer dan tevreden met mezelf. Ik zie er goed uit, pas nog in de broeken uit mijn studententijd – ook al zit de riem een gaatje losser – en ik heb nog genoeg bekijks als ik op straat loop. Ik zit gewoon prima in mijn vel.

Uitdijen als geen ander
Mijn vriend Bart is in de jaren dat we samenzijn wel een paar kilo aangekomen. Zeg maar gerust een paar te veel; ik denk dat hij de afgelopen jaren bijna twaalf kilo in de breedte is gegroeid. Zelf ziet hij het probleem niet zo, want dat ‘hoort bij het klimmen der jaren’ en ‘mannen worden knapper naarmate ze ouder worden’. Een slappe reactie, vind ik. Maar wat me steekt is dat Bart in magazines wel fijntjes wijst naar foto's van Heidi Klum of Doutzen Kroes. ‘Dat badpak zou jou ook fantastisch staan als je een kilo of vijf afvalt’, zegt hij dan. Of: ‘Als je weer slank bent, koop ik ook zo'n bodycon-jurkje voor jou.’ Zijn houding vind ik niet fair. Waarom heb ik levenslang en mag hij blijven uitdijen? En dus heb ik Bart voorgesteld om samen op dieet te gaan. Hij tien kilo eraf, ik vijf.

Eerst vond hij het lachwekkend en was-ie bang dat ik hem dagenlang rauwe wortels zou voorschotelen of dat hij zijn zaterdagavond-biertje moest laten staan. Maar toen ik opperde dat we onmerkbaar gewicht zouden verliezen door gewoon minder te snacken en patat te vervangen door kipfilet, ging hij overstag. En dus eten we sinds die tijd een stuk gezonder. Ik maak vaker vis klaar, bak niet meer in braadboter maar in olijfolie, kant-en-klaartoetjes zijn verboden en vlees slaan we regelmatig een dagje over. In de eerste week verloor ik meteen een kilo en Bart twee. Dat het zo onopvallend was gegaan, vond hij geweldig. ‘We gaan wel door, hoor!’ riep hij. ‘In de zomer zijn we allebei weer superstrak.’ 

Kroket op het balkon
Vriendinnen reageerden enthousiast toen ik ze vertelde dat we samen gingen afvallen. En mijn moeder maakt als ik kom eten niets anders meer dan tomatensalade of smerige kamutspaghetti, die ik zogenaamd gelukzalig opeet. ‘Knap hoor’, zegt ze dan. ‘Volgens mij ben je weer wat kwijt?’

En daar zit hem dus het probleem. Want al met al ben ik nu in elf maanden twee kilo lichter. Ik vind het prima om gezond te eten, maar afvallen hoeft voor mij niet. Ik weet heus wel dat het beter is om veel groente te eten, maar als het blijft bij gestoomde paksoi met een vierkante centimeter kabeljauw, houdt mijn leven op. Ik heb helemaal geen zin om alles te laten staan omdat Bart maar blijft zeuren over dat badpak en dat mini-jurkje. En dus eet ik stiekem. Dat gaat me prima af. Omdat ik werk als freelance copywriter ben ik vaak thuis. Ik ontbijt gezond en verantwoord, maar als ik om elf uur een speculaasje bij de thee wil, dan pak ik dat gewoon. En als ik daarna nóg twee speculaasjes wil, neem ik die ook. Tussen de middag smeer ik vaak een dikke klodder eiersalade op de plak verantwoord rookvlees. Of ik bak een kroket in de frituurpan op het balkon. Gewoon, omdat ik het lekker vind. Er zijn heus dagen dat ik keurig om half vier een bakje wortels eet, maar het gebeurt net zo vaak dat ik een zak drop opentrek of een chocoladebol wegwerk. Ik kan er gewoon niet mee zitten. Waarom zou ik zo afzien als ik tevreden ben met mezelf en hoe ik eruitzie? Ik ben gewoon een veel gelukkiger mens als ik me niet bij alles hoef af te vragen of ik het wel mag hebben.

Quasi sportief
Bart ziet ook wel dat het afvallen bij mij erg langzaam gaat. Ik heb hem wijsgemaakt dat het komt omdat ik vroeger veel heb gejojood en mijn lichaam de calorieën niet zo snel meer verbrandt. En dat ik me wel beter voel, al gaat het niet hard met de kilo's. Want waar we voorheen ’s avonds op de bank rustig een plateau Franse kaas wegwerkten of ons tegoed deden aan chips met dipsaus, maak ik nu zalmhapjes of komkommersticks met humus. Natuurlijk is het een hoop show, maar uiteindelijk scheelt het vast. Bart is helemaal doorgeslagen sinds hij de meter op de weegschaal ziet zakken. Hij is al negen kilo kwijt, maar ik ben gewoon niet zo serieus.

"Ik lieg dat ik sport. Als ik geen afspraken heb, trek ik voor de vorm ’'s ochtends wel eens een trainingspak aan’"

Als we ergens gaan eten bestelt hij ineens zalmfilet in plaats van de spareribs van vroeger. Ik neem waar ik zin in heb. En onder het motto ‘ik heb deze week twee keer gesport, dus dan mag het best’, schep ik ook nog heel schijnheilig frietjes op. In werkelijkheid heb ik een broertje dood aan sporten. Soms lukt het me een week lang buikspieroefeningen te doen, maar daarna ben ik er wel weer klaar mee. En mijn riem een gaatje strakker dragen is voor mij geen doel. Ik concentreer me liever op mijn werk. Ik moet zelf mijn klanten vinden en ze tevreden houden. Dat kost me al energie genoeg.

Daarbij heb ik een huishouden dat gerund moet worden, een grote familie en vriendengroep én ik ben lid van een boekenclub waardoor ik regelmatig tijd moet vrijmaken om te lezen. Ik vind het al een wonder dat ik alle ballen in de lucht houd. En dus lieg ik dat ik sport. Als ik geen afspraken heb, trek ik voor de vorm '’s ochtends wel eens een trainingspak aan. Dan kan ik onverwacht bezoek vertellen dat ik net wilde gaan sporten. Soms loop ik ’'s middags in trainingspak naar de buurtsuper om de geheime snoepvoorraad in mijn reistas aan te vullen. Dan zet ik mijn vuile schoenen bij de balkondeur te luchten, zodat Bart als hij thuiskomt denkt dat ik ben gaan joggen. Een keer kwam hij onverwacht eerder thuis – ik had net alle koekjes en chocola opgeborgen. ‘Wat ruik je lekker naar buitenlucht’, zei hij. ‘Ben je gaan rennen?’ Ik knikte braaf en hij gaf me trots een zoen.

Dat ik hem voorlieg, daar zit ik niet mee. Ik zie het als een leugentje om bestwil. Zo ben ik gelukkiger, en Bart is ook happy met zichzelf. Hij ziet er stukken gezonder uit. En het klinkt als een goedkoop cliché, maar daardoor heb ik ook weer meer zin in seks met hem. Daar schiet ik ook qua lijnen weer mee op, want het lijkt me dat ik met een stevig potje vrijen flink calorieën verbrand. Sinds een maand of drie proberen we bovendien zwanger te worden. Na lang uitstellen wil ik nu dolgraag een kindje. En ik kijk zo uit naar de zwangerschap! Bijna een jaar lang zal niemand tegen me durven zeuren dat ik moet afvallen."

Uit privacybescherming zijn de namen gefingeerd.

Lees ook: In vertrouwen: ik houd alleen van zijn creditcard

Beeld: YouTube

Gerelateerde artikelen